Γιάννης Κωνσταντάτος : Ένας δήμαρχος που θα ήθελαν πολλοί στον Δήμο τους! -Συνέντευξη από το δημοσιογράφο Ανδρέα Κωνσταντάτο για το Kefalonia press

 

Ο δημοσιογράφος Ανδρέας Κωνσταντάτος απέναντι από τον Γιάννη Κωνσταντάτο, Δήμαρχο Ελληνικού–Αργυρούπολης, σε μια ανοιχτή συζήτηση για την Αυτοδιοίκηση, την Κεφαλονιά και όσα κρύβονται πίσω από τις μεγάλες αποφάσεις.

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΑΙΔΕΙΑ

         

Δεν τον είχα γνωρίσει από κοντά. Κάποια μηνύματα είχαμε ανταλλάξει. Γνώριζα τους αγώνες του, τις επιτυχίες του, τους εκλογικούς του θριάμβους και έκανα πλάκα στους συναδέλφους μου δημοσιογράφους που μπερδεύοντας τα τηλέφωνά μας εξαιτίας του ίδιου επιθέτου μας , μου ζητούσαν  δηλώσεις και πληροφορίες γύρω από τον Δήμο Ελληνικού – Αργυρούπολης !.

 Ο Γιάννης Κωνσταντάτος, ως δήμαρχος αυτού του μεγάλου Δήμου , δεν έχει μπερδέψει ποτέ τους δημότες του.

Αντίθετα, με καθαρές προτάσεις και έξυπνες, αποτελεσματικές λύσεις στα καθημερινά τους προβλήματα και στην οικονομική  διαχείριση του Δήμου, έχει κερδίσει μια τεράστια, πρωτοφανή αποδοχή. Στις τελευταίες εκλογές έλαβε το 75% των ψήφων!

Ένας άνθρωπος που δημότες άλλων δήμων,  σίγουρα θα τον ήθελαν στο δημαρχείο τους.

Και εγώ, εδώ στο νησί μας, θα τον ήθελα. Αλλά δεν γίνεται…

Τον συνάντησα στις διακοπές του, που ανελλιπώς κάνει στα Μαυράτα, από όπου κατάγεται η μητέρα του.

Ο ίδιος, παρότι δεν γεννήθηκε εδώ, νιώθει καθαρόαιμος Κεφαλονίτης, τόσο που έψαξε και βρήκε τις ρίζες του.  Μου ειπε πως ολοι οι …συνεπίθετοι μας κατάγονται  από το Πυργί.

 Καμιά διαφωνία δεν έφερα. Αφενός γιατί εγώ δεν έχω ψάξει τις ρίζες μου, αφετέρου γιατί δεν αμφισβητείς εύκολα έναν άνθρωπο που είναι τόσο αποτελεσματικός και δημιουργικός στη δουλειά του, στον Δήμο του.

Μιλήσαμε ένα απόγευμα στον Κατελειό για τις φωτιές που, λίγες εβδομάδες πριν, είχαν κάψει ένα τεράστιο τμήμα της νότιας Κεφαλονιάς, απειλώντας ζωές και περιουσίες.

Όταν η πυρκαγιά έφτασε να απειλεί σπίτια στην περιοχή, ο άνθρωπος που εδώ και χρόνια διαχειρίζεται ζητήματα Πολιτικής Προστασίας ως δήμαρχος βρέθηκε ξαφνικά στην άλλη πλευρά,  στη θέση του ανθρώπου που κοιτάζει τη φωτιά και περιμένει.

Γιάννης Κωνσταντάτος (δεξιά) – Ανδρέας Κωνσταντάτος Κατελειός Αύγουστος 2026

Γ.Κ.: Φέτος το έζησα κι εγώ από την πλευρά των ανθρώπων που βλέπουν τις φωτιές και αγωνιούν για το τι μπορεί να τους περιμένει. Και πραγματικά, το συναίσθημα δεν περιγράφεται με λόγια. Αν δεν το έχεις ζήσει, δεν μπορείς να καταλάβεις τι σημαίνει να βλέπεις τη φωτιά να πλησιάζει, να μην ξέρεις τι θα γίνει και να σκέφτεσαι το σπίτι σου, την οικογένειά σου, την περιουσία σου.

Αυτό ακριβώς μας δείχνει γιατί η πρόληψη είναι το πρωτεύον. Ένας Δήμος πρέπει να δουλεύει όλο τον χρόνο και όχι, όταν ξεκινήσει μια φωτιά, να προσπαθεί να εφαρμόσει το σχέδιο. Πρέπει να καθαρίζει και να αποψιλώνει χώρους, να συντηρεί και να αναβαθμίζει τον εξοπλισμό του, να έχει διαθέσιμα μέσα, να γνωρίζει τα επικίνδυνα σημεία, να έχει σχέδια εκκένωσης και, κυρίως, να ξέρει ποιος κάνει τι την κρίσιμη ώρα.

Α.Κ.: Βλέπω, δήμαρχε, πως δείχνεις μεγάλη προσοχή στη λειτουργία της  Πολιτικής Προστασίας στον Δήμο σου. Γιατί;

Γ.Κ.: Γιατί είμαστε  δίπλα στον Υμηττό και ξέρουμε ότι δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε την καταστροφή για να αντιδράσουμε. Άλλωστε, την «πατήσαμε» μια χρονιά, το 2015, πολύ σκληρά και από τότε έχουμε οργανώσει μηχανισμό, έχουμε εξοπλισμό, εθελοντές και ανθρώπους σε επιφυλακή. Και βέβαια, ένας Δήμος μόνος του δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μια μεγάλη καταστροφή. Χρειάζεται συνεργασία με την Περιφέρεια, την Πυροσβεστική, το κράτος, αλλά και ενεργούς πολίτες.

Η μεγάλη αλλαγή που πρέπει να κάνουμε στη χώρα είναι να περάσουμε από τη λογική «τρέχουμε να σβήσουμε τη φωτιά» στη λογική «έχουμε κάνει ό,τι μπορούμε για να μην ξεσπάσει μια φωτιά (από εμπρησμούς, βεβαίως) και να μην εξελιχθεί σε καταστροφή.

Α.Κ.: Γι’ αυτό δημιούργησες το Ελληνικό Δίκτυο Ανθεκτικών Πόλεων. Τι είναι αυτό;

Γ.Κ.: Οι δήμαρχοι βρίσκονται πλέον αντιμέτωποι με τις ίδιες απειλές. Πυρκαγιές, πλημμύρες, σεισμούς, ακραία καιρικά φαινόμενα, ενεργειακές κρίσεις. Δεν μπορεί κάθε Δήμος να ανακαλύπτει μόνος του τον τροχό. Πρεπει να υπαρχει συνεργασία, ανταλλαγή τεχνογνωσίας και   κοινή διεκδίκηση από την Πολιτεία των μέσων που χρειάζονται οι πόλεις για να προστατεύσουν τους ανθρώπους τους.

Ανθεκτική είναι η πόλη που στη δύσκολη στιγμή μπορεί να παραμείνει όρθια. Να λειτουργούν οι υπηρεσίες της, να υπάρχει ενημέρωση, να υπάρχουν δρόμοι διαφυγής, σχέδιο και άνθρωποι που γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν.

(Εδώ ο δήμαρχος συμπυκνώνει ολόκληρη τη φιλοσοφία σε μία φράση: «Η ανθεκτικότητα μιας πόλης χτίζεται στις καλές ημέρες. Δεν χτίζεται την ώρα της κρίσης».)*

Α.Κ.: «Κάλλιο γαϊδουρόδενε παρά γαϊδουρογύρευε», που λένε. Πέρα όμως από τις έκτακτες καταστάσεις, υπάρχει και η καθημερινότητα του δημότη με τα προβλήματά της. Σ’ αυτά πώς απαντά ένας Δήμος που υπερηφανεύεται για τη χρήση της νέας τεχνολογίας;

Γ.Κ.: Μιλάμε για την αποκαλούμενη «Έξυπνη Πόλη». Ναι, είναι αυτή που χρησιμοποιεί και αξιοποιεί την τεχνολογία για να λύνει πραγματικά και καθημερινά προβλήματα.

Αν ο δημότης μπορεί να αναφέρει ένα πρόβλημα από το κινητό του και να ξέρει ότι η υπηρεσία του Δήμου θα το δει, θα το αξιολογήσει και θα το αντιμετωπίσει, αυτό είναι έξυπνη πόλη. Αν μπορούμε να διαχειριστούμε καλύτερα την κυκλοφορία, τον φωτισμό, την κατανάλωση ενέργειας, την καθαριότητα, την Πολιτική Προστασία, αυτό είναι έξυπνη πόλη.

Η τεχνολογία είναι το εργαλείο. Δεν θέλουμε απλά ψηφιακές υπηρεσίες για να λέμε ότι είμαστε σύγχρονοι. Θέλουμε ψηφιακές υπηρεσίες που λειτουργούν, που εξοικονομούν χρόνο και χρήμα στον πολίτη και στον Δήμο.

Α.Κ.: Τι σημαίνει η ιδέα σου οι δήμοι να «κηρύξουν την ανεξαρτησία τους» από το κράτος; Θα κάνετε επανάσταση;

Γ.Κ.: Η «ανεξαρτησία» δεν είναι τίποτε άλλο από οικονομική αυτοτέλεια και πραγματική αυτοδιοίκηση. Δεν μπορεί το κράτος να δίνει μια αρμοδιότητα στον Δήμο και τα χρήματα για την άσκησή της να εξαρτώνται κάθε φορά από ένα υπουργείο.

Οι δήμοι χρειάζονται σταθερούς και θεσμοθετημένους πόρους, ανάλογους με τις αρμοδιότητές τους. Και πρέπει να μπορούν να αξιοποιούν την περιουσία τους, να μειώνουν τις σπατάλες, να διεκδικούν χρηματοδοτήσεις και να δημιουργούν έσοδα χωρίς να μετατρέπουν τον δημότη σε μόνιμο χρηματοδότη.

Α.Κ.: Πώς γίνεται αυτό; Γιατί εδώ γινόμαστε παράκλητοι για ένα κονδύλι.

Γ.Κ.: Ο βασικός κανόνας, άλλωστε, είναι πρώτα να νοικοκυρεύεις τον Δήμο και μετά να ζητάς περισσότερα από τον πολίτη.

Υπάρχουν τεράστιες δυνατότητες στους δήμους, αρκεί να υπάρχει σοβαρή διοίκηση, αντιμετώπιση, έλεγχος και αξιοποίηση κάθε διαθέσιμου πόρου. Δεν μπορεί η πρώτη και εύκολη λύση να είναι κάθε χρόνο «αυξάνω τα τέλη». Αυτό κάποτε πρέπει να σταματήσει. Για πόσα πράγματα θα πληρώνουν οι πολίτες; Απλώς διαιωνίζουμε έναν φαύλο κύκλο.

Α.Κ.: Δηλαδή, στον Δήμο σας καταφέρατε και μειώσατε τα δημοτικά τέλη; Πώς το πετύχατε; Πείτε μας, μήπως πάρουν και άλλοι δήμοι καμιά ιδέα.

Γ.Κ.: Το πετύχαμε γιατί από την πρώτη στιγμή δουλέψαμε με σχέδιο για να ενισχύσουμε την οικονομική αυτοδυναμία του Δήμου. Εκτός από τη διαχείριση των οικονομικών μας, αυξήσαμε και αξιοποιήσαμε σημαντικά και τη δημοτική μας περιουσία.

Από την πρώτη στιγμή στηρίξαμε την επένδυση στο Ελληνικό, γιατί αναγνωρίσαμε τη μεγάλη ευκαιρία που δημιουργεί για την περιοχή μας και συνολικά για τη χώρα. Δεν φοβηθήκαμε την αλλαγή. Αντίθετα, επιλέξαμε να είμαστε μέρος της, με μια ξεκάθαρη προϋπόθεση: η ανάπτυξη δεν μπορεί να περάσει δίπλα από τον Δήμο μας χωρίς να επιστρέψει οφέλη στους ανθρώπους του.

Με επιμονή και σχέδιο, εξασφαλίσαμε 164 στρέμματα και 33 οικόπεδα κατά κυριότητα του Δήμου, μια τεράστια παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές. Παράλληλα, αναζητήσαμε χορηγίες και βρήκαμε ανταπόκριση από την κοινωνία και τον ιδιωτικό τομέα, που στηρίζουν έμπρακτα δράσεις και ανάγκες της πόλης.   Επιλέγουμε να αναζητούμε πόρους και λύσεις και όχι να μεταφέρουμε κάθε δυσκολία στην τσέπη του δημότη.

Α.Κ.: Έχετε το Ελληνικό, για το οποίο και αγωνιστήκατε σε δύσκολα χρόνια. Άλλοι δήμαρχοι που δεν έχουν «Ελληνικό» πώς θα μειώσουν τους φόρους τους;

Γ.Κ.: Θα τους συμβούλευα φιλικά, πριν προχωρήσουν σε αυξήσεις στα δημοτικά τέλη, να ψάξουν καλά τα οικονομικά του δήμου τους, να δουν πού υπάρχει σπατάλη, πού υπάρχουν δυνατότητες εξοικονόμησης, αν αξιοποιείται η δημοτική περιουσία, αν διεκδικούνται όλες οι διαθέσιμες χρηματοδοτήσεις, αν οι υπηρεσίες λειτουργούν όσο πιο αποτελεσματικά γίνεται.

Και βέβαια, υπάρχουν περιπτώσεις όπου ένας Δήμος πραγματικά δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του χωρίς πρόσθετα έσοδα. Όμως η αύξηση των τελών δεν μπορεί να είναι η εύκολη, η αυτόματη και η μόνιμη λύση.

Ο Δήμος πρέπει να είναι, εκτός από καλός διαχειριστής, και οραματιστής. Να προστατεύει και το επίπεδο των υπηρεσιών και την τσέπη του πολίτη.

(Η λογική που περιγράφει ο Γιάννης Κωνσταντάτος σε όλη τη συζήτησή μας είναι πως, πριν μεταφέρεις ένα πρόβλημα στην τσέπη του δημότη, ψάξε αν υπάρχει άλλος δρόμος.)

Α.Κ.: Θέλω να σε οδηγήσω στο βαθύ παρελθόν, στον χώρο των μύθων, και να ρωτήσω τι θα έκανες εσύ για να αξιοποιήσεις τον παγκόσμιο θόρυβο που υπήρξε με την ταινία «The Odyssey» του Κρίστοφερ Νόλαν για την Κεφαλονιά και την Ιθακη, γιατί εδώ υπάρχει μια βουβαμάρα..

Γ.Κ.: Βρισκόμαστε μπροστά σε  μια ευκαιρία πολύ μεγαλύτερη από μια κινηματογραφική παραγωγή. Δεν χρειάζεται να δημιουργήσουμε έναν μύθο για να προσελκύσουμε τον επισκέπτη. Ο μύθος υπάρχει ήδη και είναι παγκόσμιος.

Είναι ο Όμηρος, ο Οδυσσέας, η Ιθάκη και ένα ολόκληρο Ιόνιο δεμένο με μία από τις πιο αναγνωρίσιμες ιστορίες του ανθρώπινου πολιτισμού.

  Χρειάζεται κοινή καμπάνια προβολής των νησιών, συνεργασία των δήμων, της Περιφέρειας και των πολιτιστικών φορέων, σύνδεση του κινηματογραφικού ενδιαφέροντος με τις πραγματικές τοποθεσίες, δημιουργία θεματικών διαδρομών γύρω από τον Οδυσσέα, την ομηρική παράδοση και τον πολιτισμό του Ιονίου.

Να προβάλλουμε διεθνώς το Ιόνιο ως έναν ενιαίο προορισμό πολιτισμού, ιστορίας και φυσικής ομορφιάς. Όταν ο κόσμος σε όλο τον πλανήτη ακούσει ξανά και ξανά το όνομα «Οδυσσέας», «Ιθάκη», «Κεφαλονιά», εμείς πρέπει να του λέμε: «Γνωρίστε από κοντά τον τόπο όπου γεννήθηκε ο μύθος».

Α.Κ.: Τώρα νιώθω ότι κουβεντιάζω με έναν Κεφαλονίτη που βλέπει μακρύτερα από άλλους που μένουν εδώ, έναν άνθρωπο που δείχνει να τον νοιάζει το μέλλον των νησιών μας, κι ας μην γεννήθηκε εδώ.

Γ.Κ.: Μπορεί να μην γεννήθηκα, αλλά βαπτίστηκα εδώ. Ο πατέρας μου κατάγεται από το Διγαλέτο και η μάνα μου από τα Μαυράτα και κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη σχέση μου με το νησί. Άλλωστε, ήμουν πρόεδρος του Συλλόγου Κεφαλονιτών Νότιας Αθήνας για πολλά χρόνια.

 ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK

ΣΦΥΓΜΟΣ

Α.Κ.: Άκουσα πως ψάχνεις για τις πιο βαθιές ρίζες σου στο νησί. Βρήκες από πού προέρχεται το επίθετό μας;

Γ.Κ. : Ναι, πράγματι, έχω ψάξει και έχω βρει πως οι ρίζες του επιθέτου μας βρίσκονται στο Πυργί. Έχω πάει αιώνες πίσω στην έρευνα, αναζητώντας πληροφορίες. Φαίνεται πως από εκεί έφυγαν οι Κωνσταντάτοι και εγκαταστάθηκαν σταδιακά στα χωριά της Κεφαλονιάς.

Υ.Γ.  Να κάτι που έμαθα κι εγώ, αν και ποτέ δεν έχω ψάξει τις ρίζες μου.

 Ο Γιάννης, με τα τρία πτυχία, τις πανελλαδικές και διεθνείς πρωτοβουλίες του  είναι πολύ περήφανος που κατάγεται από ένα νησί με ιστορία, με παράδοση και με δυτική κουλτούρα. Το δείχνει, το φωνάζει σε κάθε στιγμή. Κι εγώ, φυσικά, κι ας μην το φωνάζω!

Ανδρέας Κωνσταντάτος