Γιάννης Καλλιντεράκης: 11 χρόνια μετά, η μνήμη του αρχιφύλακα που «έσβησε» στον Υμηττό παραμένει ζωντανή

 Το χρονικό της τραγωδίας του 2015 στον Καρέα, τα τελευταία λόγια στη σύζυγό του και η αγάπη του για το βουνό που έμελλε να γίνει η τελευταία του διαδρομή.

 

Ο αρχιφύλακας της ΕΛ.ΑΣ. που αγαπούσε τον Υμηττό και έφυγε από τη ζωή στις φλόγες της πυρκαγιάς του Καρέα.

Υπάρχουν άνθρωποι που ο χρόνος δεν μπορεί να σβήσει από τη μνήμη. Ο Γιάννης Καλλιντεράκης ήταν ένας από αυτούς.

Στις 17 Ιουλίου 2015, η μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε στον Καρέα και επεκτάθηκε στον Υμηττό έμελλε να είναι η τελευταία διαδρομή της ζωής του. Ο 47χρονος αρχιφύλακας της Ελληνικής Αστυνομίας, με καταγωγή από την Κρήτη, είχε ανέβει στο βουνό που τόσο αγαπούσε.

Ο Υμηττός αποτελούσε για εκείνον έναν αγαπημένο τόπο. Σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, συνήθιζε να περπατά στο περιαστικό δάσος της Ηλιούπολης, καταγράφοντας συχνά τις διαδρομές του. Η καθημερινή του αυτή συνήθεια είχε γίνει κομμάτι της ζωής του.

Εκείνη την ημέρα, όμως, η φωτιά άλλαξε τα πάντα.

Λίγο πριν χαθούν τα ίχνη του, ο Γιάννης Καλλιντεράκης φέρεται να είχε επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τη σύζυγό του. «Έχει φωτιά στο βουνό, αλλά μην ανησυχείς. Είμαι καλά και έρχομαι», ήταν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, τα τελευταία του λόγια.

Η αγωνία της οικογένειάς του κορυφώθηκε όσο περνούσαν οι ώρες και ο ίδιος δεν επέστρεφε. Τελικά, εντοπίστηκε νεκρός στην περιοχή που είχε τυλιχθεί στις φλόγες. Η είδηση του θανάτου του σκόρπισε βαθιά θλίψη στην οικογένειά του, στους συναδέλφους του και σε όλους όσοι τον γνώριζαν.

Σήμερα, η ανάμνησή του παραμένει ζωντανή.

Ο Γιάννης Καλλιντεράκης δεν είναι μόνο το όνομα ενός ανθρώπου που χάθηκε σε μια καταστροφική πυρκαγιά. Είναι ένας άνθρωπος που αγαπούσε τη φύση, το βουνό και τις διαδρομές του. Ένας οικογενειάρχης και αστυνομικός που έφυγε ξαφνικά και άδικα, αφήνοντας πίσω του μια οικογένεια, φίλους και συναδέλφους που δεν τον ξέχασαν ποτέ.

Ο χρόνος περνά, όμως κάποιες απουσίες δεν παύουν να είναι παρούσες.

Κάθε φορά που κάποιος περπατά στον Υμηττό, κάθε φορά που η περιοχή θυμάται εκείνη τη μαύρη ημέρα του Ιουλίου, η μνήμη του Γιάννη Καλλιντεράκη επιστρέφει. Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά. Ζουν μέσα στις αναμνήσεις εκείνων που τους αγάπησαν.

Γιάννη Καλλιντεράκη, η μνήμη σου παραμένει ζωντανή.