«Tο Aίμα της Aνάπτυξης»: Tο Bαρύ Ανθρώπινο Kόστος Πίσω από τη Kιτρίνα των Eργων στο Ελληνικό

 Η ακτινογραφία των εργατικών ατυχημάτων, οι καταγγελίες για εξαντλητικά ωράρια και ηχηρή παρέμβαση με φόντο την «επενδυτική προοπτική» της μεγάλης ανάπλασης.

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί μια πολιτική και κοινωνική παρέμβαση σχετικά με τις συνθήκες εργασίας και τα εργατικά ατυχήματα στην Ελλάδα, με επίκεντρο τα μεγάλα κατασκευαστικά έργα στην περιοχή του Ελληνικού. Μέσα από μια σκληρή και καταγγελτική γλώσσα, αναδεικνύονται τα στατιστικά στοιχεία των θανάτων στους χώρους εργασίας, οι ευθύνες των κατασκευαστικών ομίλων και του κράτους, καθώς και η ανάγκη για συλλογική οργάνωση και διεκδίκηση ασφαλών συνθηκών εργασίας. 

Το κείμενο συντάχθηκε και δημοσιεύθηκε ως ανακοίνωση της  αναρχικής συλλογικότητας «Ρουβίκωνας».

 ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΑΙΔΕΙΑ

«Παρέμβαση κάτω από τον Πύργο του Ελληνικού, εντός του εργοταξίου

Οι νεκροί στους χώρους εργασίας ξεπέρασαν τους 108 μέχρι τον Αύγουστο του 2026 συνεχίζοντας τον υψηλό ρυθμό των προηγούμενων ετών (το 2025 είχαμε κλείσει με τουλάχιστον 201 θανάτους). Ένας νεκρός της τάξης μας ανά δύο μέρες για το 2026.

Οι άνθρωποι της τάξης μας σακατεύονται και δολοφονούνται καθημερινά για τα κέρδη του κεφαλαίου ως αποτέλεσμα της εργοδοτικής ασυδοσίας, που αντιμετωπίζει τα μέτρα προστασίας ως φύρα και ανάγει την παραγωγωγικότητα ως τη μόνη αξία με κάθε κόστος. Την ίδια στιγμή το κράτος βάζει πλάτες, υποστελεχόνωντας κάθε ελεγκτικό μηχανισμό που μπορεί να παρέμβει στους χώρους εργασίας και καταστέλλει νομοθετικά τα σωματεία συρρικνώνοντας ολοένα και περισσότερο το πεδίο δράσης τους, δημιουργώντας συνθήκες που μπορούν να περιγραφούν περισσότερο ως χώροι “ανθρωποθυσίας” παρά ως χώροι εργασίας.

Ένας τέτοιος χώρος είναι το εργοτάξιο-νεκροταφείο του Ελληνικού, που λειτουργεί κάτω από την μπότα της Lamda Development της οικογένειας Λάτση και με συνυπεύθυνες στα εγκλήματά τους άλλες 18 εταιρείες εργολαβίας, συμπεριλαμβανομένης της ΜΕΤΚΑ, θυγατρικής του ομίλου Μυτιληναίου. Τα 40 εργοτάξια που στεγάζει το κάτεργο της έκτασης του έργου του Ελληνικού μας δείχνουν την εργασιακή πραγματικότητα αυτού που κράτος και κεφάλαιο αποκαλούν “επενδυτική προοπτική”: υπερεργασία, πλήρης απαξίωση μέτρων προστασίας του εργοταξίου και των ατομικών μέτρων προστασίας (ΜΑΠ) και πλήρης εντατικοποίηση για την τήρηση χρονοδιαγραμμάτων. Όλα αυτά αποδομούν τον όρο επενδυτική προοπτική για αυτούς και τον ανάγουν σε συνθήκες σύγχρονης σκλαβιάς για εμάς.

Στις 24 Νοεμβρίου 2025, εργαζόμενος στο εργοτάξιο Riviera Galleria της ΜΕΤΚΑ κατέρρευσε και πέθανε αφού επέστρεψε σπίτι του μετά τη βάρδια. Το Σωματείο Εργαζομένων στο Ελληνικό καταγγέλλει ότι ο εργαζόμενος δούλευε στη ΜΕΤΚΑ σε καθεστώς 12ωρης έως 15ωρης εργασίας που η ΜΕΤΚΑ είχε βαφτίσει «κανονικότητα». Στις 9 Ιουνίου 2026, στο εργοτάξιο του καζίνο IRCE (υπεργολαβία της ΤΕΡΝΑ), εργάτης που δούλευε επί 10 συνεχόμενες ώρες έχασε τα δάχτυλά του ενώ τοποθετούσε μεταλλικά φύλλα, αριθμώντας το δεύτερο ατύχημα στην ίδια ομάδα της ίδιας βάρδιας. Λίγους μήνες αργότερα, στις 26 Αυγούστου 2026, ένας 73χρονος οικοδόμος πεθαίνει πέφτοντας από ύψος 3-4 μέτρων στο φρεάτιο ανελκυστήρα νεοαναγειρόμενης τετραόροφης πολυκατοικίας στο Ελληνικό, και σε μια περίοδο που η θερμοκρασία έφτανε τους 38+ βαθμούς οι ελεγκτικοί μηχανισμοί έψαχναν να βρουν αν η θερμική εξάντληση προκάλεσε την πτώση.

Αν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί λειτουργούσαν πραγματικά, και όχι ως βιτρίνα που επεμβαίνει μόνο πυροσβεστικά για να μαζέψει τα ασυμμάζευτα και να αποφύγει την κοινωνική κατακραυγή, θα είχαν εντοπίσει την πλήρη απαξίωση των μέτρων προστασίας στο εργοτάξιο. Θα είχαν απαγορεύσει την εργασία σε έναν 73χρονο κάτω από αυτές τις συνθήκες. Η σειρά των γεγονότων είναι ομολογία ότι ο ελεγκτικός μηχανισμός λειτουργεί ως “κοντέρ” θυμάτων και τίποτα άλλο.

Όλα τα παραπάνω είναι το αποτέλεσμα μιας συστηματικής, κερδοφόρας εξόντωσης των εργατών και των εργατριών, που τους/τις αντιμετωπίζουν ως κρέας για την κιμαδομηχανή τους. Κάθε εργατικό ατύχημα - θανατηφόρο και μη - στο Ελληνικό είναι ένα ακόμη τούβλο στο μεγαλύτερο έργο στεγαστικής και επενδυτικής συγκέντρωσης της αστικής τάξης στην χώρα - μια ριβιέρα βαμμένη με το αίμα των νεκρών της τάξης μας.

Κι αν για το κράτος και το κεφάλαιο αυτοί οι νεκροί είναι στατιστικές και ενοχλητικά νούμερα που τους χαλάνε το φαγοπότι, για εμάς είναι αιτία πολέμου, ενός πολέμου που δεν κηρύξαμε εμείς, αλλά θα στηρίξουμε μέχρι τέλους, ενάντια στο κράτος των ληστών και στο κεφάλαιο που αδιάκοπα παράγει τον θάνατο.

Το φαραωνικού τύπου έργο στο Ελληνικό, η “ριβιέρα-διαμάντι” του ελληνικού κράτους, δεν θα είναι τίποτα άλλο από μια περιφραγμένη γυάλα αναψυχής και κερδοφορίας μιας διεθνούς σφηκοφωλιάς μεγαλοαστών, μεγαλοαφεντικών, κομπιναδόρων, απατεώνων και εγκληματιών. Οι «νέες θέσεις εργασίας» που υποσχέθηκαν, είναι στην πραγματικότητα περισσότεροι νεκροί και τσακισμένοι εργάτες, που όταν το έργο παραδοθεί θα είναι πλέον έρμαια αφεντικών και πελατών με 13ωρα και εκδουλεύσεις, έτοιμοι να αντικατασταθούν μόλις διεκδικήσουν ανθρώπινες συνθήκες.

Καμία εργοδοτική δολοφονία δεν θα μείνει αναπάντητη. Η οργάνωση και ο αγώνας είναι υπόθεση επιβίωσης, είναι η δύναμή μας. Δεν ξεχνάμε, δεν συγχωρούμε, για τους νεκρούς της τάξης μας. Μέχρι οι χώροι εργασίας να πάψουν να είναι παγίδες θανάτου.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΡΓΑΤΗΣ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΙΑΧΤΕΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΝΤΟΥΜΠΑΙ
ΕΛΛΗΝΙΚΟ: ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΣΦΑΓΕΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
Ρουβίκωνας»

 ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK

ΣΦΥΓΜΟΣ

Συμπερασματικά, η παρέμβαση αυτή αναδεικνύει το βαρύ ανθρώπινο κόστος πίσω από τη βιτρίνα των μεγάλων επενδυτικών έργων. Το κείμενο δεν περιορίζεται στην απλή καταγραφή των τραγικών περιστατικών, αλλά συνδέει άμεσα τα εργατικά ατυχήματα με την εντατικοποίηση της εργασίας και την έλλειψη ουσιαστικών ελέγχων από τους αρμόδιους μηχανισμούς. Με ένα ηχηρό κάλεσμα για ταξική αλληλεγγύη και δράση, υπογραμμίζεται ότι η ασφάλεια και η αξιοπρέπεια στους χώρους δουλειάς αποτελούν θεμελιώδη ζητήματα επιβίωσης που δεν μπορούν να θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους.