Iωάννης Kαποδίστριας: Πώς θα ήταν η Eλλάδα σήμερα αν δεν τον είχαν Eκτελέσει;

 Κορυφαίοι ιστορικοί και αναλυτές χαρτογραφούν την πορεία που θα είχε πάρει η χώρα αν ο πρώτος της Κυβερνήτης είχε ολοκληρώσει το έργο του.

Το ερώτημα για το πώς θα είχε εξελιχθεί η σύγχρονη Ελλάδα αν ο Ιωάννης Καποδίστριας δεν είχε δολοφονηθεί το 1831 παραμένει ένα από τα πιο κρίσιμα και συναρπαστικά κεφάλαια της εναλλακτικής ιστορίας. Η βίαιη απώλεια του πρώτου Κυβερνήτη ανέκοψε ένα ρηξικέλευθο μοντέλο κρατικής συγκρότησης, η απουσία του οποίου διαμορφώνει μέχρι και σήμερα την πολιτική, κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα της χώρας.

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΑΙΔΕΙΑ

         

Σύμφωνα με ιστορικές αναλύσεις, αν ο Καποδίστριας είχε ολοκληρώσει το έργο του, η Ελλάδα θα είχε αποφύγει την επιβολή της ξενόφερτης βαυαρικής μοναρχίας, αναπτύσσοντας ένα συγκεντρωτικό αλλά σταδιακά συνταγματικό δημοκρατικό σύστημα στα πρότυπα της Ελβετίας ή της Γαλλίας. Παράλληλα, η διάλυση των φεουδαρχικών δομών της εποχής θα είχε θέσει τις βάσεις για ένα κράτος θεσμικής πειθαρχίας και αξιοκρατίας, περιορίζοντας τη γέννηση του πελατειακού κράτους και της πολιτικής οικογενειοκρατίας.

Η σύγκρουση με τις μυστικές εταιρείες και το πολιτικό παρασκήνιο

Στο επίκεντρο της ιστορικής έρευνας για τις τελευταίες ημέρες του Κυβερνήτη βρίσκεται η ανοιχτή ρήξη του με τα οργανωμένα συμφέροντα της εποχής. Συγκεκριμένα, ο Καποδίστριας διέταξε τη διάλυση των «Μασονικών στοών» (Εγκύκλιος αρ. 4286 ΦΕΚ, 26 Αυγούστου 1831), καθιστώντας παράνομες τις μυστικές εταιρείες. Η απόφαση αυτή για τη διάλυση των μυστικών εταιρειών τον άφησε απομονωμένο πολιτικά, σε μια στιγμή γενικευμένης εχθρότητας. Δολοφονείται ακριβώς ένα μήνα μετά, στις 27 Σεπτεμβρίου 1831.

«Η δολοφονία του Καποδίστρια στέρησε από το νεοσύστατο κράτος τον μοναδικό ηγέτη με παγκόσμια διπλωματική εμβέλεια. Με την πολιτική του για την οικονομική ανεξαρτησία και την αγροτική ανάπτυξη, η Ελλάδα θα είχε χτίσει μια σταθερή βάση, αποφεύγοντας τον φαύλο κύκλο των συνεχών πτωχεύσεων», αναφέρει ο καθηγητής και ερευνητής της καποδιστριακής περιόδου, Γεώργιος Βάμβουκας.

 ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK

ΣΦΥΓΜΟΣ

Η εναλλακτική αυτή ανάγνωση της ιστορίας αναδεικνύει επίσης τη στρατηγική του Κυβερνήτη στην παιδεία, με έμφαση στην πρακτική και τεχνική εκπαίδευση για όλους, αλλά και στην εξωτερική πολιτική, όπου η ισχυρή διπλωματική του θέση θα μπορούσε να είχε εξασφαλίσει την αναίμακτη και ταχύτερη διεύρυνση των ελληνικών συνόρων. Παρά τους κινδύνους που εγκυμονούσε το αυταρχικό και συγκεντρωτικό στυλ διακυβέρνησής του, η κληρονομιά του παραμένει το μεγαλύτερο «αν» της νεότερης Ελλάδας.