Iωάννης Kαποδίστριας: O Άνθρωπος που δεν άλλαξε ρούχα, γιατί δεν άλλαξε ψυχή.

 Κηδεύτηκε με τα ίδια ρούχα που δολοφονήθηκε. Όχι από φτώχεια. Από αλήθεια.Γιατί ο Ιωάννης Καποδίστριας δεν έμαθε ποτέ να αλλάζει ενδυμασίες ανάλογα με το συμφέρον. Δεν φορούσε προσωπεία. Δεν έραβε ρόλους. Δεν έπαιζε.

Ο Κωστής Στεφανόπουλος,που βλέπουμε στη φωτογραφία, ο ευπατρίδης της πολιτικής,είχε πει για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη:

Αστερισμός των Εορτών 

«Δεν θέλω να είμαι μαζί με τον Μητσοτάκη όταν θα κλέψει την Ακρόπολη… γιατί θα μας βάλει να την κουβαλήσουμε στο σπίτι του!»

Ειρωνεία, πικρία, απογοήτευση.Μια φράση που δεν θα μπορούσε ποτέ να ειπωθεί για τον Καποδίστρια.Γιατί εκείνος δεν είχε σπίτι. Είχε πατρίδα.

Από τον Καποδίστρια της θυσίας, στους διαχειριστές της καρέκλας.Από την πολιτική ως προσφορά, στην πολιτική ως επάγγελμα.Από τον άνθρωπο που έδωσε τα πάντα χωρίς να ζητήσει τίποτα,στους ανθρώπους που ζητούν τα πάντα χωρίς να δώσουν τίποτα.

Ο Καποδίστριας δεν είναι απλώς ιστορικό πρόσωπο.Είναι ερώτημα.Και κάθε φορά που προβάλλεται η ζωή του σε μια ταινία, σε μια μνήμη, σε μια σιωπή,το ερώτημα επιστρέφει πιο επίκαιρο από ποτέ:

Τι θα κάναμε σήμερα με έναν τέτοιο άνθρωπο;Θα τον ακούγαμε; Θα τον στηρίζαμε; Ή θα τον προδίδαμε ξανά;

Αν δεν πήγατε να δείτε την ταινία, να πάτε. Θα με θυμηθείτε. Αξίζει

Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που γεννιούνται σπάνια και πεθαίνουν μόνο μία φορά,αλλά δολοφονούνται ξανά και ξανά από τη λήθη, από την αδιαφορία, από την ευκολία.Ένας Έλληνας που περπάτησε στα παλάτια της Ευρώπης χωρίς να σκύψει το κεφάλι,που κράτησε στα χέρια του τη μοίρα αυτοκρατοριών και την άφησε για να σηκώσει μια πατρίδα ρημαγμένη.

Σπούδασε την επιστήμη του ανθρώπου — Ιατρική, Νομική, Φιλοσοφία — όχι για να δοξαστεί,αλλά για να υπηρετήσει. Έγραψε συντάγματα για λαούς που τον τιμούν ακόμη.Ένωσε την Ελβετία. Έσωσε τη Γαλλία από τον διαμελισμό.Υπήρξε Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, χωρίς να γίνει ποτέ υπήκοός της.«Θα παραμείνω Έλληνας», είπε. Και το εννοούσε.

Όταν η Ελλάδα φλεγόταν, εκείνος πολεμούσε αλλιώς:με επιστολές, με επιχειρήματα, με χρήματα από την ίδια του την περιουσία.Έστελνε όπλα, τρόφιμα, ελπίδα. Σπούδαζε Ελληνόπουλα για ένα αύριο που ίσως δεν θα προλάβαινε να δει.Και όταν του πρότειναν μισθό, χαμογέλασε πικρά:

«Όταν δεν πεινά κανένα παιδί, τότε ίσως δεχτώ έναν οβολό».Υποθήκευσε τα κτήματά του για να φάνε οι πεινασμένοι.

Και τελικά, στα σκαλοπάτια ενός ναού, τον πρόδωσαν εκείνοι που δεν άντεχαν το βάρος της καθαρότητάς του.Ο Κολοκοτρώνης τον είπε Πατέρα του Έθνους.Ο Κανάρης μίλησε για πατροκτονία.Κι εμείς; Απλώς συνεχίσαμε.

Σήμερα τον τιμούν ξένες χώρες.Εμείς τον επικαλούμαστε σπάνια, γιατί η μνήμη του ενοχλεί.Ο Καποδίστριας δεν χωρά σε εύκολα συνθήματα. Είναι καθρέφτης.Και στους καθρέφτες δεν αρέσει να κοιτάζουμε.

 

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΣΦΥΓΜΟΣ