Γιάννης Tσαρπαλής: Aναμνήσεις μιας άλλης Eποχής!!!

 

Υπηρέτησα τη θητεία μου στη Μετεωρολογία, στη Λάρισα, από τον Σεπτέμβρη του ’79 έως τον Σεπτέμβρη του ’81.

Αστερισμός των Εορτών 

   

Στην Αθήνα κατέβαινα συνήθως με C-130, σπανιότερα με Νορ Άτλας ή Ντακότα.

Πάντα όμως γύριζα με το τρένο.

Έφτανα χαράματα, πέντε ή έξι το πρωί.

Ακριβώς απέναντι από τον σταθμό υπήρχαν μπιλιάρδα. Ανοιχτά τέτοια ώρα. Απόρησα. Μπήκα από περιέργεια.

Δεν έπαιζαν μπιλιάρδο.

Έπαιζαν ζάρια.

Και όχι για ψίχουλα.

Η κάθε ζαριά από 100.000 δραχμές μέχρι μισό εκατομμύριο.

Λεφτά εξωπραγματικά, όταν ο καθηγητής στο δημόσιο σχολείο έπαιρνε 8.000 δραχμές τον μήνα.

Ρώτησα:

«Πού βρίσκονται τόσα χρήματα;»

Η απάντηση ήρθε αφοπλιστικά κυνική:

«Είναι ενισχύσεις για αναθεώρηση καλλιεργειών».

Πέρασε σχεδόν μισός αιώνας.

Και σήμερα είμαστε σε χειρότερο επίπεδο από το 1980 στον πρωτογενή τομέα.

Παράγουμε προϊόντα με κόστος τριπλάσιο από την Ολλανδία.

Όχι γιατί μας λείπει το χώμα ή ο ήλιος.

Αλλά γιατί μας λείπει σχέδιο, έλεγχος και πολιτική βούληση.

Το 1990 βρέθηκα στη Σεβίλλη, στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος ΣΤΑΡ.

Ένα πρόγραμμα για μικρούς αγροτικούς δήμους και τη μηχανοργάνωσή τους.

Εκεί είδα Ολλανδούς, σε συνεργασία με Ισπανούς, να αλλάζουν ριζικά τις καλλιέργειες.

Να εγκαταλείπουν το χθες και να επενδύουν στο αύριο.

Να στρέφονται στα λουλούδια.

Λουλούδια με τεράστιο τζίρο.

Λουλούδια που έφεραν εισόδημα, εξαγωγές, υπεραξία.

Λουλούδια που έκαναν την αγροτική παραγωγή επιχειρηματική δραστηριότητα και όχι επιδοματικό πάρκινγκ.

Εμείς τι κάναμε;

Μείναμε πίσω.

Αντί για νέες καλλιέργειες, νέα γνώση και νέα μοντέλα, επιλέξαμε να τροφοδοτούμε αητονύχηδες.

Αντί για παραγωγούς, δημιουργήσαμε επιδοματούχους.

Αντί για ανάπτυξη, στήσαμε μηχανισμούς διανομής χρήματος χωρίς έλεγχο, χωρίς στόχο, χωρίς αποτέλεσμα.

Οι επιδοτήσεις δεν έγιναν εργαλείο μετασχηματισμού.

Έγιναν λάφυρο.

Και σήμερα, πληρώνουμε το τίμημα:

– ακριβή παραγωγή

– χαμηλή ανταγωνιστικότητα

– εγκαταλειμμένη ύπαιθρο

– νέους που φεύγουν

– και έναν πρωτογενή τομέα που ζει περισσότερο από τα χαρτιά παρά από το χωράφι.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι χάσαμε ευκαιρίες.

Το πρόβλημα είναι ότι τις χαρίσαμε.

Και όσο συνεχίζουμε να βαφτίζουμε τη σπατάλη «στήριξη» και τη διαφθορά «αγροτική πολιτική»,

θα παίζουμε ακόμη ζάρια —

μόνο που αυτή τη φορά, τα ζάρια τα ρίχνουμε με το μέλλον της χώρας.

Υστερόγραφο

Στη Μετεωρολογία στη Λάρισα γνώρισα τον Κωστα Θάνο

Μετέπειτα καθηγητή στο πανεπιστήμιο Αθηνών στην βιολογια

Έκανε την διδακτορική του διατριβή στα καρπούζια

Βοήθησε πολύ στο να διατηρούνται γερα περισσότερο χρόνο

Έτσι βελτωσαμε τις εξαγωγές μας σε Βόρειες χώρες

Επιστήμονες έχουμε

Φωτογραφίες απο το ταξίδι μου στη Σεβίλλη το 1990

Μοιάζω λιγάκι του Πιερρακακη

Και μουστάκι ΠΑΣΟΚ

 

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΣΦΥΓΜΟΣ