ΚΑΡΑΜΑΝΗΣ ΣΠΥΡΟΣ: Πολίτης ένας θεατής που πληρώνει το εισιτήριο για μια παράσταση παρακμής.

Κάποια στιγμή η οργή δεν είναι απλώς αντίδραση· είναι το μοναδικό υγιές πράγμα που έχει απομείνει σε μια χώρα που έχει πάψει να λειτουργεί.

Αστερισμός των Εορτών

Ευχές του Ανεξάρτητου Βουλευτής Β3 Νοτίου Τομέα Αθηνών κ. Νικολάου Βρεττού

Eυχές τoυ Δημοτικού Συμβούλου Hλιούπολης κ. Tάσου Eυσταθίου

H Kυριαρχία του Kράτους Aσκείται και δεν δηλώνετε

Eυχές από το Δικηγορικό Γραφείο της Ζαχαρούλας Γκριέλα και των συνεργατών της Eνόψει των Eορτών.

Σήμερα, η σπουδή της μουσικής αποτελεί την καλύτερη μορφή εκτόνωσης από το άγχος των έντονων ρυθμών της εποχής μας

Είναι γεγονός το «Πανελλήνιο Προοδευτικό Κίνημα» ανοίγει τις πόρτες Κυριακή 30 Νοεμβρίου

Γιατί τι άλλο μπορείς να νιώσεις όταν βλέπεις έναν ολόκληρο τόπο να έχει μετατραπεί σε μια θεσμική ζούγκλα; Ένα κράτος που δεν μοιάζει πλέον με κράτος, αλλά με ένα τεράστιο ξέφραγο αμπέλι όπου βασιλεύει η ασυδοσία και η ανευθυνότητα;

Οι φορείς που δήθεν “εκπροσωπούν”, οι οργανισμοί που υποτίθεται “προστατεύουν” και οι ομοσπονδίες που διακηρύσσουν ότι “λειτουργούν για το καλό του αθλήματος ή του πολίτη” συχνά θυμίζουν μικρά φέουδα. Ομάδες ανθρώπων κουμπωμένων μεταξύ τους, δεμένες με ιστούς προσωπικών συμφερόντων, που αποφασίζουν και διατάζουν αποκλειστικά για τον εαυτό τους. Κλειστές πόρτες, κλειστά στόματα, κλειστά μυαλά. Μια εσωστρέφεια που θρέφει μόνο την εξουσία τους και κανέναν άλλον.

Το πιο εξοργιστικό;

Ότι αυτά τα μικρά “καθεστώτα” έχουν μόνο μία σταθερή απαίτηση προς τους πολίτες και τις υπηρεσίες: χρήμα. Δίχως εξηγήσεις. Δίχως ανταπόδοση. Δίχως όρια.

Χρήμα για να συντηρούνται μηχανισμοί που δεν προσφέρουν τίποτα. Χρήμα για να πληρώνονται αποφάσεις που παίρνουν οι ίδιοι για τους ίδιους.

Χρήμα για να διαιωνίζεται μια εξουσία που δεν λογοδοτεί πουθενά. Και μέσα σε όλο αυτό το τοξικό σύστημα;

Δικαιοσύνη: απούσα.

Έλεγχος: γελοίος.

Διαφάνεια: ανύπαρκτη.

Ασφάλεια: πολυτέλεια.

Ο πολίτης νιώθει ότι βρίσκεται απέναντι σε ένα θηρίο χωρίς κεφάλι: δεν ξέρεις ποιος το διοικεί, δεν ξέρεις ποιος φταίει, αλλά ξέρεις πολύ καλά ότι σε καταπίνει ζωντανό.

Πώς να μη θεωρείται η χώρα “εκτός ελέγχου” όταν οι θεσμοί είναι διακοσμητικοί και οι διαδικασίες υπάρχουν μόνο στα χαρτιά; Πώς να προχωρήσει μπροστά όταν κάθε σύστημα που θα έπρεπε να τη συγκρατεί από την κατηφόρα συμμετέχει, συνειδητά ή αδιαφόρως, στην ίδια κατρακύλα;

Η αλήθεια είναι brutal:

Η χώρα δεν πάσχει από έλλειψη νόμων. Πάσχει από την πλήρη απουσία ανθρώπων με την ικανότητα και τη βούληση να τους εφαρμόσουν.

Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η ρίζα της σήψης.

Όταν επιτρέπεις στους λίγους να λειτουργούν ανεξέλεγκτα, στο τέλος υποφέρει όλη η κοινωνία.

Αν δεν σπάσει αυτός ο κύκλος, αν δεν ξεριζωθούν οι μικρές και μεγάλες “παρέες που κάνουν κουμάντο”, τότε τίποτα δεν θα αλλάξει.

Η χώρα θα συνεχίσει να μοιάζει με ένα τεράστιο, επικίνδυνο, ανοχύρωτο πεδίο όπου η αυθαιρεσία έχει γίνει κανόνας.

Και ο πολίτης;

Απλώς ένας θεατής που πληρώνει το εισιτήριο για μια παράσταση παρακμής.

ΚΑΡΑΜΑΝΗΣ ΣΠΥΡΟΣ

ΚΦΑ ΓΥΜΝΑΣΤΗΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΕΝΟΡΓΑΝΗΣ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗΣ ΤΡΑΜΠΟΛΙΝΟ ΤΣΙΡΛΙΝΤΙΝΓΚ ΠΑΡΚΟΥΡ ΚΑΙ ΟΤΙ ΑΛΛΟ ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ ΠΟΥ ΜΑΘΑΜΕ ΣΤΑ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΝ ΔΕΚΑΕΤΙΑ 70-80